Piękny słoneczny poranek. Miałem nadzieję, że co najgorsze, Sanna już mi pokazała. Z tą dozą optymizmu woduję się tuż przed mostem na trasie "855".
Płytkawo, lecz da się płynąć. Zielone trawiaste brzegi. Pojedyncze drzewa przy rzece.
Kilka zatopionych korzeni. Nic strasznego.
Zupełnie inaczej niż było przed tamą. Jedyny wspólny mianownik, to woda. Choć tak nazwać to coś co tam płynie, to spore nadużycie. Istna tablica Mendelejewa, bliżej niezidentyfikowana ciecz. I ten sam śmierdzący, żółto-szaro-zielonkawy muł. Niezbadane głębokości szlamu. Czyhający tylko na moje wiosło, bądź co gorsza, na mnie samego. Mimo wszystko w porównaniu do zeszłego roku, to i tak sielanka na wodzie.
Już po cichu w myślach rozpościerałem wizję noclegu na Wiśle. W końcu co to dla mnie 30 km taką rzeczką? Mijam koła nawadniające pola czy też ogrody. Choć co po tej cieczy miałoby urosnąć?
Przepływam pod mostem kolejowym. W oddali majaczy las.
Zanim tam dopłynąłem już mnie Sanna wygonić z kajaka zdążyła. Ruiny starego mostu. Potężne głazy, drewniane bale, wodospad... i ja z kajakiem na tych głazach. Udało się, choć lekko nie było.
Kilkadziesiąt metrów i dopadam do lasu.
No i stało się. Ledwie po dwóch kilometrach, sny o Wiśle poszły w niepamięć. Przeżywam deja vu. Zwałki i pokrzywy. Koryto rzeki zacienione przez las.
Istny raj dla komarów i innych insektów. Te po wschodniej stronie Wisły są chyba bardziej żądne krwi. Nie idzie się od nich odgonić. Gąszcz gałęzi. Z każdego liścia spadają na mnie pajęczaki. Jak jest na świecie ok. 40 milionów gatunków, tak pewnie z połowa na Sannie. No i na moim fartuchu, kamizelce, czapce, wiośle... Są wszędzie.
Spełnił się też najgorszy z moich snów. Nie wszystkie powalone drzewa da radę pokonać w kajaku. A wyjście na ląd takie jak i na całej Sannie. Stromo i metr mułu, oraz pokrzywy wyższe ode mnie. Pierwsze takie przeszkody jeszcze dzielnie obnoszę.
Dalej na lewym brzegu zaczyna się poligon. Ogrodzony płotem i Bóg raczy wiedzieć, czy czasem też niezaminowany? Jeżeli tam już jest poligon, to spokojnie można też trenować Marines'ów. Każdemu po kajaku i niech pływają. Po czymś takim żaden desant nie będzie im straszny.
Także do wysiadek zostaje mi już tylko prawy brzeg. Choć wiele to i tak nie zmienia. Oba tak samo niedostępne.
Gdy nie targam kajaka lasami, to pokonuję owy las w kajaku, zatopiony w wodzie. Korzenie, zwałki, komary, pająki i wszechobecny muł. Każde wbicie wiosła w dno rodzi pytanie, czy jeszcze je odzyskam?
Kilka drzew pokonuję za pomocą wiosła i gałęzi których w wodzie miałem do wyboru, do koloru.
Najgorsze i tak były pniaki, pod którymi przeciskałem się w kajaku. Pod każdym z nich miliony komarów i muszek. Wszystko to pokonuję na bezdechu i z zamkniętymi oczami. Tylko ileż tak można?
Raz musiałem desantować się przez poligon. Ktoś zrobił sztuczny próg. I ktoś miał gdzieś, czy da się tam wydostać na ląd, czy nie. Z drugiej strony pewnie nikt choć trochę rozsądny nie pchałby się tu z kajakiem.
Kolejna przenoska przy kolejnym kole nawadniającym. Cała rzeka przegrodzona. Tylko wąski przepływ, gdzie wali cała woda. Brawo ktoś. Kolejna wysiadka.
Po każdej takiej przenosce w kokpicie coraz więcej wody, pająków i komarów. I jak ten skazaniec naciągam na to całe mini zoo fartuch. Wszystko swędzi. Co zrobić? W końcu muszę tę rzekę pokonać.
Po siódmej wysiadce, obiecuję sobie, że jeszcze trzy i szukam miejsca na biwak.
Bardzo się oszukałem. Dziesiąta przenoska była na ósmym kilometrze.
Do wieczora takich przepraw miałem piętnaście!
Cały poparzony pokrzywami, podgryzany przez komary. Mokry i podrapany. Nie szukam nawet wytchnienia. Nie próbuję podziwiać tej dziczy.
Jedyne co, to próbuję przeżyć i mozolnie posuwać się naprzód. A dzicz była dosłownie. Spotykam lochę z małymi dzikami, sarenkę oraz okazałego jelenia. Choć i tak największym jeleniem na Sannie byłem ja w kajaku.
Zaciskam zęby, nie zważam na ból, tylko szarpię się z tymi wszystkimi drzewami. Niby Rawka taka zwałkowa? Tyle, że tam w załadowanym kajaku zrobiłem 40 km w ciągu dnia. Tu dla porównania 19 km. Nie wiem jak to inaczej opisać.
Przed wieczorem, gdy pora była już myśleć powoli o biwaku, nadal byłem w środku lasu. Bez żadnych perspektyw na nocleg. Za to niemal ze łzami w oczach z tej bezsilności.
I tak centymetr po centymetrze przeciągamy się po tej Sannie razem z kajakiem. Z niego byłem naprawdę dumny. To co on tam przeszedł... koszmar. Z siebie już nie. Na siebie byłem zły. Po cholerę się tam pchałem?
Wieczorem, zrezygnowany i właściwie poddany, bez żadnych pomysłów i jakiejkolwiek nadziei spływam małą kaskadę. Drzewa na brzegach powoli się przerzedzają. Pojawia się i piasek. Są pojedyncze zabudowania.
Ląduję w jednym z gospodarstw i błagam o kawałek trawnika pod namiot. Niestety, tego terenu pilnują cztery ogromne, robiące spory jazgot psy. Szybko wskakuję do kajaka i odpływam. Jeszcze kilka zwałek, kładka i jest! Jest kawałek trawy. Próbuję wydostać się na brzeg, gdy spostrzegam na drugim, zatopiony w pokrzywach krzyż. No nie, tu nie zostanę.
Może 70 metrów dalej pomost. Wysiadam. Ogrodzone oczko wodne. Są właściciele. Pytam czy mogę tam zanocować. Zanim otrzymałem pozytywną odpowiedź, musiałem wysłuchać sporo o rozsądku i wszystkim tym, o czym już mi Sanna powiedziała w zeszłym roku. Ale uzyskuję w końcu zgodę na pozostanie. Co za szczęście. Zrzucam z siebie mokre ciuchy.
Rozwieszam na płocie i próbuję resztkami słońca to dosuszyć. Rozbijam namiot.
Dezynfekuję poranione ręce i klaruję kajak. Takiego syfu, to jeszcze w łódce nie miałem nigdy. Dzielnie to sprzątam i czyszczę, bo liczę, że jutro dopłynę do Królowej. Nie wypada jej się pokazać w takim stanie.
Szykuję posiłek. Namiot na skraju rzeki, za nim oczko wodne. Istny komarzy tygiel. Jakoś to znoszę. Wszakże, mogło być dużo gorzej. Zasięgam języka. Ten krzyż stoi w miejscu gdzie kiedyś utonął pewien mężczyzna. Co dla mnie ważniejsze, do samej Wisły już tylko nieco ponad 10 kilometrów. I podobno ma już nie być takich lasów. Jedynie, to sztuczne progi. No nic, o to będę się martwił jutro. Teraz słuchawki na uszy, w nich słodkie dźwięki "Iron Maiden" i relaks. Szybko zasypiam. Rano wstaję przed budzikiem. Skuteczniejsze było ptasie radio. Słonecznie. Dosuszam ciuchy, śniadanie, pakuję kajak i ruszam. Faktycznie jest lżej. Przepływam kilkaset metrów bez szarpania się z drzewami.
Co nie oznacza, że było z górki. Znowu obnoszę koło nawadniające.
Przepływam przez wieś.
Rozkładam się w kajaku. Próbuję jeszcze odpocząć. Sanna powoli mnie niesie przed siebie. Jest zieleń, jest śpiew ptaków, jest cicho i spokojnie.
Lecz nie za długo. Pierwszy próg. Tak się już rozleniwiłem w kajaku, że nie wysiadam, tylko spływam to z marszu.
Dalej na powrót cisza i spokój.
Kolejny próg. Tu rozsądek wziął górę i go obniosłem. I całe szczęście, bo bezpieczny on nie był. Moim zdaniem powinny w takich miejscach być jakieś tablice ze zdjęciami, może i jakimiś wymiarami, jak to wygląda za takim progiem.
Rzeka się prostuje. Robi się wręcz kanałowo. I dosyć płytko.
Lecz nie ma zwałek i to mnie cieszy. Pokonuję powoli kolejne kilometry. Już wyczekuję spotkania z Wisłą.
Przed ujściem Sanna zaskakuje jeszcze na plus. Na ster burcie ukazują mi się wapienne skały. Piękne. Ciągną się do ujścia.
Potem jeszcze podziwiam je z perspektywy wiślanej.
Miałem płynąć dalej. Może i do Solca nad Wisłą. Miałem... ale dałem sobie spokój. Nie ma co nabijać kilometrów na siłę. Nie o to chodzi. Kończę pod mostem w Annopolu skąd podejmuje mnie Artur.
To jak mnie Sanna zeszmaciła wystarczy w zupełności. Ale mam ją. Już mi nikt nie odbierze tego, że nią spłynąłem. Mężczyznę podobno poznaje się po tym jak kończy... i tego się trzymajmy.
