Mała tu ta Zagożdżonka. Połączenie środkowej Iłżanki z Modrzejowianką.
Pomni doświadczeń tej zimy, dystans założyliśmy wydawać by się mogło odpowiedni. Pierwsza zwałka po kilkuset metrach. Tak na rozgrzewkę.
Kilka zatopionych konarów drapiących o kajaki.
Trochę uregulowanych brzegów psujących cały efekt wizualny.
Nieco trzcinowych korytarzy.
Parę trudniejszych przeszkód w korycie, lecz tragedii nie było. Ot, rzeczka jakich wiele.
Za mostem kolejowym krótki postój. Jeździły tam pociągi w te i wewte, ale mi się uchwycić tego nie udało. Szkoda, bo lubię kolej i takie widoki.
Pojawia się nawet słońce, a ptaki urządzają sobie prawdziwe koncerty. Czyżby wiosna w tym roku miała nadejść szybciej?
Kolejne "niegroźne" drzewka. Suniemy naprzód. Sprawnie to idzie. W końcu nie takie cieki się pływało.
Kilka przekleństw, lecz na ogół humory dopisują. Bo i co złego mogłoby nam się tu przydarzyć?
Kolejna przerwa przy moście w miejscowości Januszno. Odtąd rzekę już znamy. Przynajmniej ja z Lopsonem. Dla Robaka, to debiut na tych wodach.
Odtąd też miał się zacząć sprawdzian. Liczyliśmy na zwałki i chcieliśmy się z nimi zmierzyć.
Przeliczyliśmy się. Dość szybko rzeka zweryfikowała nasze ambicje.
Miało być ciężko. I było! Co gorsza, było o wiele ciężej niż chcieliśmy i przewidywaliśmy.
To był zwyczajny dramat trzech szaleńców w kajakach. Z każdym powalonym drzewem męczyliśmy się coraz bardziej.
Dopóki były resztki zapału, dopóty bez wysiadania z kajaków, na różne sposoby mierzyliśmy się z tym co Zagożdżonka przyszykowała.
Jednak dosłownie z każdym metrem morale spadało. Lawina przekleństw co rusz unosiła się nad wodą.
W końcu nastąpiło też to, co nastąpić musiało. Przy jednej z przymusowych wysiadek, moje kolejne wiosło dokonało żywota. Wprawdzie mam dobre nowe wiosło, lecz póki co, przebywa w Częstochowie. Tu zostałem z połówką dziada z supermarketu.
Dookoła dzicz. Żadnego ratunku. Mocno przerażony, z widocznym w oczach strachem podejmuję walkę z połową szabli w dłoni.
Lekko nie jest. Zwłaszcza na zwałkach. Jeszcze trudniej przy próbach wysiadania z kajaka. A było takich co niemiara.
Zagożdżonka urządziła nam rzeź. I choć to już nie grudzień czy styczeń, to w sferze marzeń pozostawała chęć dopłynięcia do choćby Królewskich źródeł za dnia.
Miejsca, gdzie zazwyczaj robiliśmy dopiero przerwę. Płynę więc na czele z zamiarem jak najmniejszego opóźniania, jednak idzie mi na tyle dobrze, że koledzy zostają coraz bardziej w tyle.
Zaciśnięte zęby, przekrwione z zawziętości oczy, mięśnie napięte do granic możliwości i ta cholerna Zagożdżonka, próbująca wykonać na mnie wyrok.
Wygania z łajby, batoży po pysku, wlewa przez kołnierz wodę do łódki.
Dopadam te przeklęte Królewskie źródła. Pielgrzymki spacerowiczów z politowaniem patrzą na mnie i nie dowierzają własnym oczom.
Czekam na kompanów. W końcu jesteśmy w komplecie. Chwila konsternacji. Kawał drogi jeszcze przed nami, a sił już brak.
Widzę, że Robak ma zwyczajnie dość. Decyzja - płyniemy jak Bóg da do progu w Kajzerówce.
Uruchamiam więc nieznane mi dotąd pokłady energii. Wyrywam jak tylko mogę do przodu. Szybko też tracę z zasięgu wzroku kolegów walczących z kolejnymi zwałkami.
Podobno wołali, podobno krzyczeli... nie słyszałem. Ogarnął mnie amok. To było szaleństwo, a może i głupota. O zdjęciach czy zachwycaniu się otaczającą przyrodą nawet nie myślę.
Zapada zmrok. Zaczyna mnie dopadać zwątpienie.
Walczę z drzewami, z korzeniami, z trzcinami, a przede wszystkim z samym sobą. Odwrotu nie ma. Albo wóz, albo przewóz.
Szkoda, że nie wziąłem od kompanów dobrego wiosła, to na pewno by pomogło. Dookoła bagna i puszcza kozienicka. W tych ciemnościach obijam się o brzegi. Durny łeb tylko dzwoni uderzając o kolejne nisko zawieszone konary. Lecz gnam. Nie składam broni. Nie mam też specjalnie innego wyjścia.
Głodny, przemoczony, z połową wiosła w dłoni... Dopadam do mostu - progu w Kajzerówce. Na tym etapie już wiem, że Robak z Lopsonem polegli gdzieś w tej głuszy. Telefon milczy. Nastaje kompletna ciemność.
Stawiam wszystko na jedną kartę. W takich warunkach było to głupotą. Głupi ma jednak szczęście. Wprawdzie łeb rozbiłem, wprawdzie omal nie zatopiła mnie niewidzialna kładka, wprawdzie spadłem jeszcze z niewidzialnego progu, lecz jakimś cudem dopływam do auta. Nigdy tyle sił nie kosztował mnie żaden spływ. Wymiotuję, łapią mnie skurcze...
Pakuję graty, odbieram info od towarzyszy broni, że czekają w lesie, gdzieś przy tych źródłach, gdzie ostatni raz ich widziałem. Gps-y, nawigacje, nieco improwizacji i udaje mi się ich odnaleźć.
To nie był spływ marzeń. To był Mordor. Nie wiem komu dziękować, że to wszystko skończyło się dobrze. Nigdy więcej! Trudno powiedzieć, czemu tak to wyglądało? Czego nie przewidzieliśmy, co zrobiliśmy nie tak?
